Tekirin İnsafı

Boğaziçi ünversitesi güney kampüsü o gün sakindi. Tabi bunda deli gibi esen rüzgarın etkisi de yok sayılamazdı. Erkendi... Tiyatro provama daha 1 saat vardı. Yapacak bir şey olmadığından banklardan birine oturup kitap okumaya başladım. Kampüse yolu düşenler bilir, boğaziçinin kedileri ve köpekleri meşhurdur. Çeteler halinde dolaşırlar ama kimseye zarar vermezler, aynı zamanda oyuncudular... Sırnaşıkdırlar... Ama onlar da yoktu. Yarım saat geçmişti... Kitaba iyice dalmıştım. Sağdan hızlıca bir kedi geldi, banka zıpladı ve omzuma asılı bankın üzerinde duran çantamın üstüne yattı. O kadar benimsemişti ki bir anda... Yavaşça sevmeye başladım ve gözlerini kapatıp uykuya daldı. Ben de keyifle kitaba dönmek için kafamı çevirdiğimde gördüğüm manzara o kadar keyifli sayılmazdı. Tam karşımdan bir alt sokağımda oturmasına rağmen 2 senedir görmediğim eski kız arkadaşım ve eski lise sıra arkadaşım el ele geliyorlardı. Bir şey yapmak istedim, ne yapacağımı bilemedim. Kalkıp gitmeyi düşündüm ama hareket ettiğim an kedinin uyanacağını fark ettim, durdum. Kedi o an benim için dünyanın en özen gösterilmesi gereken varlığı oldu. Kesinlikle uyanmamalıydı. Sevmeye devam ettim, sevdikçe huzur doldum. Ben kediyi severken iyice yaklaşmış ve bankın yanından merdivenlerden aşağıya inip kantine giriyorlardı. Beni fark etmemişlerdi. Onlar kantine girdikten sonra kedi yavaşça uyandı, önce gerindi sonra kafasını çevirip bana baktı ve geldiği gibi hızla banktan atlayıp uzaklaştı. O günden sonra onları yine hiç görmedim. Kediler ve kader... Bir bağ olduğu kesin.

İrem'in Şarkısı

Mayıslar ki vefa onda,
Günüm geçer anasonla,
Yağmurlar ki bu bahara,
Aldatırlar gündüz gece.
Aşkın ismi iki hece,
Derman bulmaz hiçbir gece,
Güzel yüzlüm sen gülünce,
Beni yormaz ki bu yollar.

Ama aklımın iplerini ben saldım yalnızlığına
Derdim günüm sen olmuşsun ararım ben bir başıma
Koskoca bu İstanbul almış seni koynuna
Bırakmıyor ellerini çıkayım ki karşına
Ama ümit bitmez bu İrem'in şarkısı.

Blue Bird - Charles Bukowski

Mavi bir kuş var, kalbimin orta yerinde,
Çıkmak için can atıyor.
Ama ben öne göre fazla zorum.
Diyorum ki, otur oturduğun yerde.
Seni daha fazla göstermek istemiyorum.
Mavi bir kuş var, kalbimin orta yerinde,
Çıkmak için can atıyor.
Ama ben onu viski ve sigara dumanına boğuyorum
Ve fahişeler, barmenleri
Bakkallar asla anlamıyor,
Onun orada olduğunu.

Mavi bir kuş var, kalbimin orta yerinde,
Çıkmak için can atıyor.
Ama ben öne göre fazla zorum.
Diyorum ki, siktirme belanı.
Hayatımı sikip atmak mı istiyorsun yine?
Daha fazla yazmamamı mı?
Mavi bir kuş var, kalbimin orta yerinde,
Çıkmak için can atıyor.
Ama ben öne göre fazla çakalım.
Sadece geceleri çıkmasına izin veriyorum,
Herkes uyurken.
Diyorum ki, biliyorum oradasın,
Sakın üzülme.
Sonra yavaşça yerine kokuyorum.
Ama o mırıldanmaya başlıyor,
Öldürmemek için zor tutuyorum kendimi.
Sonra koynuma alıp uyuyorum onu.
Anca öyle sakinleşiyor.
Ve bu bir erkeği ağlatmak için yeterli olabiliyor.
Ama ben ağlamıyorum.
Ya siz?

Charles Bukowski

Çeviren: Emre K.

Azizeler ve Totemler üzerine

Her zaman her şeyin dört dörtlük olması beklenemez. Zira yorulmadan bir şeye ulaşmanın vereceği zevk uçucudur genelde. Peki ama ya uzun süreli olmayışlar; onları ne yapacağız?

Mayıs, ada, cennet bahçeleri, tom waits, hisarüstü, köprünün ayakları. Size kelime olarak çok farklı şeyler anımsatabilirler ama benim azizelerim ve totemlerim var. Gözümü kapadığımda beliren, kokusu burnuma çarpan, tüylerimi diken diken eden ama beni hayatta tutan şeyler.

Tanrının her yaptığınızı görmesi sizi çoğu zaman rahatsız hissettire bilir. ( hatta inanmaya bile bilirsiniz. ) Ben her zaman yolumu gözeten bir tanrıya inanıyorum yahut bana öyle hissettiriyor. Öbür türlüsü açıklanması çok zor olaylar yaşıyorum. (artık siz düşünün gerisini)

Ölünce cenazeme gelir misin?

Susmak, bir kendini bilmeme halinden çok dinlemek halidir benim için. Yahut karşındakinin rahatsız olacağını düşündüğün anlarda kendine göre doldurması için verdiğin boş sayfadır. En yalın haliyle müziktir benim için susmak her şeyi anlamlı kılmaktır.

Ama düşünüyorum şimdi hata mı ediyorum diye. Ben sustukça başarısız ressamlar kendi fırçalarını vurmak için yarışıyorlar tuvale. İşin kötüsü tuval benim olduğumdan sonrasında izlemekte bana kalıyor.

Oysa çok basittir yargılamadan önce söz verme hali. Ben demiyorum ki ortada yanlış yahut doğru yok ama nasıl? Faşizmi dilden çok beyinde uygulamak niye? En büyük günahlar neden hep yargılanmadan kabul edilenler? Çok mu soru sorar oldum?

İnsanların hakkında ne söylendiğine zerre önem vermem benim için kişinin söyledikleri önemlidir kısaca. Lakin artık öyle bir hal aldık ki söylenilenlere önce biz inanıp ona göre var olmaya başladık. Facebook aslında bu mudur? Müge Anlı beni de suçlasa güzel olmaz mı?

İçimden geçen tüm sinirlerimi aldırıp bir kaç kişinin önüne geçip sadece dinlemek çünkü biliyorum 'önce söz vardı'. Konuşurken kendinizi dinleyen belki böylece kolay yoldan erdemli olursunuz.

Çoraplarım neden hala ayağımda bunun da bir açıklaması var mı?

Yanlışı görüp de üzerine gitmediğim anlar sonradan kendime daha çok kızdığım anlar olmuştu hep. Yani o orada oturuyor ben burada ama içim huzursuz, o ortama ait değilim, konumlandırma yanlış, yine de görünce mutlu oluyorum lakin yürümüyor. Ne diye ben yokken o var diye orada durayım ki? Hayır bu egoistçe bir yaklaşım hiç değil. Bence oluşlar hep iki kişiliktir çünkü tanrı ile ben, ben ile sen, sen ile dünya. 'Ol' ve 'Öl' arasında geçen bu zaman diliminde de olmadan geçen her an günah yine bana göre.

Peki ya benim çoraplarım neden hala ayağımda, bunun da bir açıklaması var mı? İçinde bir isim geçiyor diye bir şarkıyı daha fazla sevmemin? Kapılardan sağ ayakla girmemin? Boynumda çıkan leke ile yalnız hissetmemin? Her şeyin bir bağlantısı var mı yoksa her şey kendine has mı?

Yakalanmamak güzel ama esas düşersen kimse seni yakalayamaz.

Yazmasam Olmazdı

Ben otursam sussam,
Tependen tırnağa sana.
Sonra bir çocuk açsa ağzını kendi kalabalık yalnızlığına
İşte o an anlarsın belki beni
Kelimeler değil yalnız seslerin rengi
Bakan bir çift göz işitir her sayfada
Yellenen ışıklı dili.